ஜெயகுமார் துரைராஜா – செங்காலனின் புதிய உயரிய தலைவர்

இன்றைய Tages Blatt கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

«20 முறை இறந்திருக்கலாம்»

புதிய ஆண்டின் முதல் அமர்வில் செங்காலன் நகர பாராளுமன்றத்தில் பல பதவிகள் புதிதாக நிரப்பப்பட்டன. இதில், பசுமைக் கட்சி (Grüne) சார்ந்த ஜெயகுமார் துரைராஜா, நகர பாராளுமன்றத்தின் புதிய தலைவராக – அதாவது செங்காலனின் உயரிய பதவியாக – தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1988ஆம் ஆண்டு இலங்கையிலிருந்து சுவிட்சர்லாந்துக்கு அகதியாக வந்த, ஒருகாலத்தில் எந்த அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களும் இல்லாத ஒரு தமிழர், செவ்வாய்க்கிழமை பிற்பகலில் செங்காலன் நகர பாராளுமன்றத் தலைவராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். அவர் தான் ஜெயகுமார் துரைராஜா.

தேர்வுக்குப் பிறகு அவர் கூறியதாவது:

«என் வாழ்க்கையில் எனக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய மரியாதை இதுவே.»

ஜெயகுமார் துரைராஜா 2011ஆம் ஆண்டு சுவிஸ் குடியுரிமை பெற்றார். 2016ஆம் ஆண்டு முதல் செங்காலன் நகர பாராளுமன்றத்தில் பசுமைக் கட்சியின் சார்பில் அரசியல் பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார். மூன்று உறுப்பினர்கள் விலகியதைத் தவிர, எந்த எதிர்ப்பு வாக்குகளும் இன்றி அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இதற்கு முன், பசுமைக் கட்சி மற்றும் இளைய பசுமைக் கட்சியின் பிரிவு தலைவர் கிறிஸ்டியான் ஹூபர், தேர்தல் பரிந்துரையை வழங்கினார். அவர் கூறியதாவது:

«செங்காலன் நகரில் நிரந்தரமாக வசிக்கும் மக்களில் மூன்றில் ஒருபங்கிற்கும் அதிகமானோர் சுவிஸ் குடியுரிமை இல்லாதவர்கள். 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட மக்களுள் பாதிக்கும் மேற்பட்டோருக்கு குடியேற்றப் பின்னணி உள்ளது. எனவே இன்று ஒரு ‘கெல்லர்’ அல்லது ‘முல்லர்’ அல்லாமல், ஒரு ‘துரைராஜா’ செங்காலனின் உயரிய பதவிக்குத் தேர்வாகுவது விசேஷமான ஒன்றல்ல. இது இந்த நகரத்தின் மற்றும் இந்த நாட்டின் உண்மையான யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.»

இந்த யதார்த்தம் எளிதாக உருவானதல்ல; அது முன்பும் இன்றும் போராட்டங்களுக்கு உள்ளாகி வருகிறது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். ஜெயகுமார் துரைராஜாவின் அனுபவங்கள் தனிப்பட்டவை அல்ல; அவை சுவிட்சர்லாந்தின் குடியேற்ற வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும்.

1960களில் வந்த இத்தாலிய காலாண்டுத் தொழிலாளர்கள் முதல், 1980களின் அகதி கொள்கைகள், பால்கன் நாடுகளிலிருந்து வந்த அகதிகள், இன்றைய போர் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளிலிருந்து வருபவர்கள் வரை—குடியேற்றம் பெரும்பாலும் ஒரு அச்சுறுத்தலாகவே பார்க்கப்பட்டதே தவிர, ஒரு செல்வமாக அரிதாகவே கருதப்பட்டது. இருந்தாலும், குடியேற்றம் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது; அது இன்றைய சமூகத்தின் இயல்பான ஓர் அங்கமாக உள்ளது.

«என் இலக்கு வாழ்க்கைத் தப்பிப்பதே»

பதவியேற்பு உரையில், பயிற்சி பெற்ற செவிலியராக இருந்து தற்போது சமூக ஆலோசகராக புதிய பாதையில் தன்னை அமைத்துக்கொண்டு வரும் ஜெயகுமார் துரைராஜா, உள்நாட்டுப் போர் நிலவிய தனது தாயகத்திலிருந்து தப்பியோடிய ஒரு இளைஞனின் கதையை கூறினார். அது உண்மையில், அவர் இளமையில் அனுபவித்த தனது சொந்தக் கதையே.

«நான் என் குடும்பத்தை, நண்பர்களை, எனக்குத் தெரிந்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு புறப்பட்டேன். பெற்றோர்களும் இல்லை, உடன் பயணிக்க யாருமில்லை. என் இலக்கு ஒரு பதவி அல்லது தொழில்முறை வாழ்க்கை அல்ல; உயிர் தப்பிப்பதே என் ஒரே நோக்கம்.»

அவர் தொடர்ந்து கூறினார்:

«போரின் நடுவிலும், தப்பியோடும் பயணத்திலும், அறியாத எதிர்காலத்தை நோக்கிச் சென்ற வழியிலும், நான் 20 முறை இறந்திருக்கலாம். இருந்தும் உயிர் தப்பினேன்.»

அவரது வார்த்தைகள் மிகுந்த உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தின. அவை பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மனங்களை ஆழமாகத் தொட்டன. செங்காலனில் அவர் தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளவும், ஒரு குடும்பத்தை அமைக்கவும் முடிந்தது. அவர் ஒருபோதும் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. தன்னை நம்பிய மனிதர்களை அவர் சந்தித்தார்; அந்த நம்பிக்கையே அவரை இன்று செங்காலனின் உயரிய பதவிக்கு கொண்டு வந்தது.

«இந்த நாட்டிலும், இந்த நகரமான செங்காலனிலும் வாழ முடிவது ஒரு பெரும் பாக்கியம். நன்றி, செங்காலன்» என்று அவர் கூறினார்.

அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற தமிழ் இலக்கிய வரியை (திருக்குறளை) மேற்கோள் காட்டி, அதன் பொருளை விளக்கினார்:

«நன்றி உணர்வு கொண்டவர்களே முன்னேற முடியும்; மற்றவர்கள் முன்னேற முடியாது.»

பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை நேரடியாக நோக்கி அவர் கூறினார்:

«உங்கள் இந்தத் தேர்வின் மூலம், நீங்கள் எனக்கு ஒரு பெரிய மரியாதையை மட்டுமல்ல, ஒரு பொறுப்பையும் ஒப்படைத்துள்ளீர்கள்.»

பாராளுமன்ற அமர்வுகளை நடத்துவதோடு, செங்காலன் நகரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கடமையும் தன்னிடம் இருப்பதாக அவர் நினைவூட்டினார். செங்காலன் ஒரு குடும்பநேய நகரம் என்றும், சமூக உணர்வும், விளையாட்டு-பண்பாட்டு சங்கங்களும், புதுமை, பசுமை, நிலைத்தன்மை மற்றும் பல்வகைத் தன்மையும் கொண்ட நகரம் என்றும் அவர் பாராட்டினார்.

«இந்த பல்வகைச் செங்காலனையும், செங்காலனுக்குள் உள்ள பல்வகைத் தன்மையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்காக நான் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்» என்று அவர் கூறினார்.

மரியாதை, நம்பிக்கை, மதிப்பு மற்றும் நன்றி – இவைதான் நம்மை முன்னேற்றும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

இதனைத் தொடர்ந்து ஜெயகுமார் துரைராஜாவுக்கு நீண்ட நேரம் கரகோஷம் எழுந்தது.

நன்றி: Tages Blatt

தமிழில்: AI உதவியுடன் இணுவையூர் மயூரன்

#TamilNews #Prasident #swisstamil #stgallen

சுவிஸ் ஆமியும் சொக்ளேற்றும்

சுவிற்சர்லாந்து இராணுவத்தினருக்கு வழங்கப்படும் சொக்ளேற்.

அதிக உற்சாகம், நீண்ட நாள் கெடாமல் இருக்கும் தன்மை காரணமாக இது படைவீரர்கள், மலையேற்றம் செய்வோர், அவசர நிலைகளில் பயன்படுத்துவதற்காக உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

சுவிற்சர்லாந்தின் இராணுவப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யப்படும் இராணுவக் கடைகளில் இதனை வாங்கலாம்.

இந்த சொக்ளேற்றை எங்காவது கண்டால், 1992-ஆம் ஆண்டின் கோடை விடுமுறையில் சுவிற்சர்லாந்தின் செங்காளன் (St. Gallen) மாநிலத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

1992 கோடை விடுமுறையின் போது, சுவிற்சர்லாந்தின் செங்காளன் மாநிலத்திலுள்ள Wattwil கிராமத்துக்குச் சென்றிருந்தோம்.

அப்போது எங்கள் பயணங்கள் பெரும்பாலும் தொடரிப் பயணங்களாகவே இருந்தன. சுவிற்சர்லாந்தின் பல பகுதிகளிலும் தொடரியில் உலாவியுள்ளோம். தொடரிப் பயணங்கள் எப்போதும் அலாதியானவை.

Wattwil ஒரு அழகான கிராமம். பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு, அந்த ஊரின் தொடரி நிலையத்தை நோக்கி சிறு நதியோரமாக நடந்து கொண்டிருந்தோம். அந்தப் பகுதியில் சுவிற்சர்லாந்தின் இராணுவப் பயிற்சி முகாம்கள் உள்ளன.

நாங்கள் நதியோரமாக நடந்துகொண்டிருக்க, எதிர்திசையில் சில சுவிற்சர்லாந்து இராணுவ வீரர்கள் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

இந்திய, இலங்கை இராணுவங்களின் அடாவடித்தனங்களுடன் கூடிய போர்ச் சூழலில் வாழ்ந்து, அந்த அச்சம் நிறைந்த தேசத்திலிருந்து வெளியேறி சில மாதங்களே கடந்திருந்த எனக்கு, இராணுவம் என்றாலே இயல்பான பயம் இருந்தது.

அந்த பயம் என்னையும் அறியாமல் நதிக்குக் கீழேயுள்ள பாதையை நோக்கி இறங்கச் செய்தது.

என் அச்சமான மனநிலையை உணர்ந்த என் தந்தையார் என்னை மேலே அழைக்க முயன்றார். ஏதோ சிக்கல் என உணர்ந்த இராணுவ வீரர்கள் அருகில் வந்து என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தார்கள்.

போர்ச் சூழலில் வாழ்ந்ததால் இராணுவம் மீதான பயம் இருப்பதாகச் சொன்னதும்,

“பயப்பட வேண்டாம்” என்று சொல்லி, கைகளைத் தந்து இந்த சொக்ளேற்றையும் கொடுத்து அவர்கள் சென்றார்கள்.

எப்போது, எங்கு இந்த சொக்ளேற்றை கண்டாலும், அந்த நினைவுகள் மனதில் வந்து செல்லும்.

#இணுவையூர்_மயூரன்

16.01.1015

#swissmade #swissalps #swiss #நினைவுகள் #உலாத்தல் #SwissChocolate

#MemoryInASquare #TravelDiaries

#WattwilMoments #UnexpectedKindness

#Summer1992 #SwissArmyChocolate

#SweetMemories #ChildhoodFear #TravelAndStories

ஈழத்தின் போர்க்காலத்தில் இடைக்காட்டிலிருந்து பல குடும்பங்கள் எங்கள் ஊருக்கு இடம்பெயர்ந்து வந்தார்கள். அப்படி வந்த குடும்பங்களில் உள்ள மாணவர்கள் பலர் எங்களுடன் எங்கள் பள்ளிகளில் இணைந்து படிக்கத் தொடங்கினார்கள். அப்படி வந்தவர்களில் ஒருவன்தான் கங்கா.

அமைதியான சுபாவமும், அதிர்வில்லா பேச்சும், புதிய முகமும் ஆரம்பத்தில் அவனை எங்களிடமிருந்து சற்றுத் தள்ளியே வைத்திருந்தன.

பழகப் பழக எங்களில் ஒருவனாக மாறிப் போனான். சாரணியம் பற்றி நாங்கள் அறிந்திருந்தாலும், யுத்தகாலம் என்பதால் அது வடக்கின் அனைத்துப் பாடசாலைகளையும் சரியாக வந்தடையவில்லை. எங்கள் பாடசாலையில் ஒருமுறை சாரண இயக்கம் பற்றிய கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது; ஆனால் அது ஏனோ பின்னர் தொடரவில்லை.

கங்கா ஏற்கனவே தனது பழைய பாடசாலையில் தன்னைச் சாரணியத்தில் இணைத்திருந்தான். அதைப்பற்றி அறிய எங்களுக்கு ஆர்வம் அதிகம். கதை கதையாகச் சொல்லுவான். சில நேரங்களில் மதில் பாய்ந்து, மரமேறி பயிற்சிகள் செய்ததாகக் கதைகளும் விடுவான். மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை அமைதியானவன் என்ற கங்கா, எங்கள் வட்டத்தில் கலகலப்பான பெடியனாக இருந்தான்.

தொடர்ந்த யுத்தகாலம் என்னை சுவிட்சர்லாந்துக்கும், அவனைப் போராட்டக் களத்துக்கும் அனுப்பியது. ஊருக்குச் சென்றபோது அவனைப்பற்றி ஏனைய நண்பர்களிடம் விசாரித்தேன். “அவன் வன்னியில்” என்ற பதிலே கிடைத்தது.

சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு பேஸ்புக் பதிவின் கருத்துப் பகுதியில், ஒரு போராளி “கங்கா” என்ற பெயரை குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தார். அவன் நினைவு வர, அந்தப் போராளியிடம் “யார் அந்த கங்கா?” என்று விசாரித்தேன். அவர் ஒரு படத்தை அனுப்பி வைத்தார். என் கண்கள் பனித்துப் போனது.

ஆம்… அதே கங்காதான்.

5.1.2008 அன்று, மன்னார் பள்ளமடுவில், சிறிலங்காப் படையின் ஆழ ஊடுருவும் படையணியின் கிளைமோர் தாக்குதலில்,

“காவலன்” என்ற பெயரில்

வீரகாவியமானான்

என்ற செய்தியோடு…

#இணுவையூர்_மயூரன்

#கங்கா #போராளி #மாவீரன் #ஈழம் #சாரணர் 

என் முதலாவது விமானப் பயணம் – பயமும் நம்பிக்கையும் கலந்த ஒரு புறப்பாடு.

-தமிழ் மற்றும் ஜேர்மன் மொழியில்-

என் வாழ்க்கையில் என்றும் மறக்க முடியாத அனுபவம் எனது முதலாவது விமானப் பயணம். அது 29.09.1991 அன்று நிகழ்ந்தது. இலங்கையின் கொழும்பிலிருந்து ஆரம்பமான அந்தப் பயணம், அபுதாபி வழியாக சூரிச் நோக்கி சென்ற ஒரு நீண்ட பயணம்.

இந்தப் பயணம் ஒரு சாதாரண பயணம் அல்ல. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின் என் தந்தையை காணவும், அவருடன் சேர்ந்து வாழவும் மேற்கொண்ட வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒரு முக்கியமான பயணம் அது. அந்த எண்ணம் மனதில் மகிழ்ச்சியையும், அதே நேரத்தில் பிரிவின் சுமையையும் ஏந்தியிருந்தது.

அந்த நாட்களில், போரின் நிழலில் வாழ்ந்த நினைவுகள் மனதில் ஆழமாக பதிந்து இருந்தன. போர் விமானங்களின் இரைச்சலும், குண்டுத் தாக்குதல்களின் சத்தங்களும், ஒரு சிறுவனான என்னுள் ஆழ்ந்த அச்சத்தை விதைத்திருந்தன. வானத்தில் பறக்கும் எதையும் பயத்துடன் பார்த்த பழக்கம், அன்று முதன்முறையாக பயணமாக வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தபோது, அந்த அச்சத்தோடு கலந்த ஒரு புதிய நம்பிக்கையாக மாறியது.

விமான நிலையத்தின் பரபரப்பும், கையில் கிடைத்த முதல் விமானச் சீட்டும், ஏர்லங்கா (Air Lanka) வானூர்தியின் படிக்கட்டுகளில் காலடி வைத்த அந்தக் கணமும் இன்னும் நினைவில் தெளிவாக நிற்கிறது. விமானம் வானத்தைத் துளைத்து எழுந்தபோது, கீழே சுருங்கிக் கொண்டிருந்த பூமியுடன் சேர்ந்து, போரின் சத்தங்களும், அச்சங்களும் மெதுவாக பின்னால் விடுபட்டதுபோல் உணர்ந்தேன்.

அபுதாபியில் இருந்த இடைநிறுத்தமும், அதன் பின் சூரிச் நோக்கிய பயணமும், ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் என்னை அழைத்துச் சென்றது. அந்த முதல் விமானப் பயணம், வெறும் இடமாற்றம் அல்ல; பயத்தின் வானத்திலிருந்து நம்பிக்கையின் வானத்துக்கான ஒரு பயணம்.

இன்று பல விமானப் பயணங்கள் செய்திருந்தாலும், 29.09.1991 அன்று Air Lanka வானூர்தியில் தொடங்கிய அந்தப் பயணம், ஒரு சிறுவனின் அச்சத்தையும், எதிர்பார்ப்பையும், வாழ்வின் புதிய தொடக்கத்தையும் ஒன்றாகக் கட்டியெழுப்பிய ஒரு மறக்க முடியாத நினைவாகவே என்றும் மனதில் நிலைத்து நிற்கிறது.

#இணுவையூர்_மயூரன்

#Airlanka #colombo #srilanaka #swiss #kloten #zürich #flight #facebookpost #viralchallenge

Meine erste Flugreise – eine Reise voller Angst und Hoffnung

Eines der unvergesslichsten Erlebnisse meines Lebens ist meine erste Flugreise. Sie fand am 29.09.1991 statt. Die Reise begann in Colombo, Sri Lanka, und führte über Abu Dhabi nach Zürich – eine lange und bedeutungsvolle Reise.

Diese Reise war keine gewöhnliche. Es war eine lebensverändernde Reise, unternommen, um nach sieben Jahren meinen Vater wiederzusehen und fortan mit ihm zusammenzuleben. Dieser Gedanke erfüllte mein Herz zugleich mit Freude und mit dem Gewicht der Trennung.

Damals waren die Erinnerungen an das Leben im Schatten des Krieges noch tief in meinem Inneren verankert. Das Dröhnen der Militärflugzeuge und die Explosionen hatten bei mir als Kind tiefe Ängste hinterlassen. Die Angewohnheit, alles am Himmel mit Furcht zu betrachten, verwandelte sich an diesem Tag, als ich zum ersten Mal in ein Flugzeug stieg und in den Himmel blickte, in eine neue Hoffnung.

Die Hektik des Flughafens, das erste Flugticket in meiner Hand und der Moment, als ich die Stufen des Air-Lanka-Flugzeugs betrat, sind mir bis heute klar in Erinnerung geblieben. Als das Flugzeug abhob und die Erde unter mir kleiner wurde, schien es, als ließen die Geräusche des Krieges und die Angst langsam hinter sich.

Der Zwischenstopp in Abu Dhabi und die anschließende Weiterreise nach Zürich führten mich mit jeder Minute in eine neue Welt. Diese erste Flugreise war nicht nur ein Ortswechsel, sondern eine Reise vom Himmel der Angst zum Himmel der Hoffnung.

Auch wenn ich heute viele Flugreisen unternommen habe, bleibt die Reise am 29.09.1991 mit Air Lanka eine unvergessliche Erinnerung, die die Ängste, Erwartungen und den Neubeginn eines Kindes zu einer einzigen Erfahrung vereinte und für immer einen besonderen Platz in meinem Leben einnimmt.

#Inuvaiyur_Mayuran

#Airlanka #colombo #srilanka #swiss #kloten #zürich #flight #facebookpost #viralchallenge

எயார் சிலோன் முதல் ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் வரை

 எயார் சிலோன் முதல் ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் வரை – 78 ஆண்டுகளாக நீளும் இலங்கைத் தீவின் வான்வழிப் பயண வரலாறு

இன்று 78 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1947 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 10 அன்று, இலங்கையின் வான்வழிப் போக்குவரத்து வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு நாள் எட்டப்பட்டது. அன்றுதான் இலங்கையின் தேசிய விமான சேவையான எயார் சிலோன் (Air Ceylon) தனது முதல் சர்வதேச வணிக விமானப் பயணத்தை மேற்கொண்டது.

சீதா தேவி – இலங்கை வானம் கடந்த முதல் சர்வதேச தூதர்

எயார் சிலோனின் டகோட்டா DC–3 வகை விமானமான “சீதா தேவி” ரத்மலானை விமான நிலையத்திலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வழியாக இந்தியாவின் சென்னை (Madras) நோக்கிப் புறப்பட்டது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பயணத்தில் 16 பயணிகள் பயணித்தனர்.

விமானத்தை இயக்கியவர் கப்டன் பீட்டர் பெர்னாண்டோ இலங்கை விமானப் பண்பாட்டின் ஆரம்பகால முன்னோடிகளில் ஒருவர்.

1947 ஆம் ஆண்டில் ஸ்ரீலங்கா அரசு மூன்று DC-3 விமானங்களைப் பெற்றது. அவற்றுக்கு சீதா தேவி, விகாரமஹாதேவி, சுனேத்ராதேவி என வரலாற்று சிறப்புமிக்க பெயர்கள் சூட்டப்பட்டன. இவை இலங்கையின் முதல் சிவில் விமானப்படையின் அடித்தளத்தை அமைத்தன.

எயார் சிலோனில் இருந்து ஏர்லங்கா வரை

எயார் சிலோன் பல ஆண்டுகள் உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச சேவைகளை வழங்கியபோதிலும், 1978–79 காலத்தில் அதன் சேவைகள் நிறுத்தப்பட்டன. தொடர்ந்து, 1979 ஆம் ஆண்டு, புதிய தேசிய விமான சேவையாக Airlanka (ஏர்லங்கா) நிறுவப்பட்டது. இது இலங்கையின் வான்வழி தொடர்புகளை சர்வதேச அளவில் மறுபடியும் எழுச்சி பெறச் செய்தது.

ஏர்லங்காவிலிருந்து இன்றைய ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ்

1998 ஆம் ஆண்டு, ஏர்லங்கா நிறுவனம் Emirates உடன் இணைந்து, அதன் பெயரை “SriLankan Airlines” என மாற்றிக் கொண்டது.

புதிய பெயர், புதிய அடையாளம், மேம்பட்ட விமானப் படை, வலுவான சர்வதேச நெட்வொர்க்—all contributed to making SriLankan Airlines the national carrier recognized across the globe.

வானில் எழுந்து 78 ஆண்டுகள் – ஒரு வாழும் வரலாறு

1947 இல் “சீதா தேவி” ஆக ஆரம்பித்த பயணம், இன்று நவீன ஏர்பஸ் விமானங்களுடன் உலகம் முழுவதும் பறக்கும் ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் வரை வளர்ந்து வந்துள்ளது.

ஒரு சிறிய தீவின் வான்வழிப் பயணக் கனவு, பல தலைமுறைகளின் உழைப்பு, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மற்றும் இலங்கையின் அடையாளப் பெருமையுடன் இன்றும் தொடர்கிறது.

#AirCeylon #Airlanka #SriLankanAirlines #AviationHistory #SriLankaAviation #SeethaDevi #DC3 #SriLanka #OnThisDay #AviationHeritage #CeylonHistory #தமிழ்

“பூங்கோதை”

பூங்கோதை என அறியப்படும் கலா சிறீரஞ்சன் பேஸ்புக் மூலம்தான் அறிமுகமாகினார். பிரித்தானிய வாசியான ஒரு சிறுவர் பள்ளியின் ஆசிரியராக தன்னம்பிக்கையுள்ள துணிவான பெண்மணி இப்படித்தான் அவரை அவரது பதிவுகள் எனக்கு இனங்காட்டியது. 

இலண்டனில் இலக்கியச் செயற்பாடுகளில் தன்னார்வத்தோடு செயற்திறன் மிக்கவராக செயற்பட்ட இவர் ஊர் மீதும் சமூகம் மீதும் இயற்கை மீதும் அழகியல் மீதும் பற்றும் ஈர்ப்பும் கொண்டவர்.

ஊர் பற்றிய வேரைத் தேடும் பதிவுகள் அவரையும் என்னையும் ஒரு கோட்டில் இணைத்தன. 

ஒரு நாள் தான் தீராத நோயில் இருந்து மீண்டு வந்தது பற்றி ஒரு பதிவு அந்தப் பதிவு அனுதாபம் தேடியதாக இல்லாமல் தற்துணிவைத் தருவதாக ஒரு பிரச்சனையில் இருந்து மீண்டு வரும் நம்பிக்கையை தருவதாக இருந்தது.

2022 ஏப்ரல் மாதம் நான் ஊர் போயிருந்த வேளையில் அவரும் ஊர் வந்திருந்தார். கொழும்பு தமிழ் சங்கத்தில் நடைபெற்ற அவரது “நிறமில்லா மனிதர்கள்” நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வுக்கு வந்து சிறப்புப் பிரதியை பெறுமாறு அழைத்திருந்தார். சுவிசுக்கு மீண்டும் திரும்பும் நாளில் அவரது நிகழ்வு திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. எனது விமானப்பயணத்துக்கு சிலமணிநேரத்துக்கு முன்னதாக அந்த நிகழ்வு, அவரது அன்பான அழைப்பை ஏற்று நிகழ்வுக்கு சென்று சிறப்புப் பிரதியை பெற்று நிகழ்வு முடிவடைவதற்கு முன்னதாகவே திரும்பியிருந்தேன்.

பின்னர் தொடர்புகொண்டு தன் அன்பையும் நன்றியையும் தெரிவித்து படங்களையும் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

தங்கள் ஊர் மாம்பழம் பற்றி அதனை இயற்கை முறையில் பழுக்க வைத்து உண்பதைப் பற்றி பதிவிட்டிருந்தார்.

2023 இல் நாம் ஊர்போயிருந்த போது தென்மராட்சியில் நின்றிருந்தா, முன்னர் ஒரு தடவை அவரது பதிவொன்றில் நான் சொன்னதை நினைவில் வைத்து, பிள்ளைகளையும் அழைத்து வாங்கோ மாம்பழம் இயற்கை முறையில் பழுக்க வைத்துள்ளேன் என்று படமும் அனுப்பியிருந்தார். தொடர் பயணங்களால் அந்தப் பயணத்தில் அவரை திட்டமிட்டு சந்திக்க முடியாது போய்விட்டது.

இன்று மதியம் வந்த செய்தி இயற்கையை நேசித்த பூங்கோதை அவருக்கு மிகவும் பிடித்த இயற்கையுடன் இரண்டறக் கலந்தார் என்ற செய்தி!

தனக்காக யாரும் அனுதாபப் படக்கூடாது என்று விரும்புவர்.

அவர் அவரது எண்ணப்படி பூக்களின் உலகில் பூங்கோதையாய் என்றும் அழகிய தேவதையாய் உலாவரட்டும்.

நினைவுகளுடன் 

இணுவையூர் மயூரன்

மண் காத்த பெருமானை கண்ணெதிரே கண்டேன்

அது 2003ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 29ம் நாள் காலை. வன்னி மண்டலத்தின் விசுமடு கிராமம் வழமைபோல இயங்கிக்கொண்டிருந்து. மார்கழி மாத குளிரையும் பனித்துகிலையும் கிழித்துக்கொண்டு என்றும் இல்லாதளவு பிரகாசத்தோடு கதிரவன் அந்த நாளின் அதிகாலையிலேயே ஒளிபரப்பத் தொடங்கிவிட்டான். விசுவமடுவில் உள்ள கேணல் கிட்டு அரசறிவியல் கல்லூரி அந்த அதிகாலை வேளையிலும் என்றுமில்லாதவாறு மிகவும் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. வழமையாக அங்கு உள்ளவர்களை விடவும் புதிதாகச் சிலர் வந்திருந்தனர். ஊடுருவி அனைத்தையும் ஆராய்ந்து கண்காணிக்கும் வல்லமை கொண்டவர்களாக அவர்களது தோற்றம் இருந்தது. அந்தப் பகுதி அந்தக் கணம் முதல் அவர்களின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டிலும் கண்காணிப்பிலும் உள்ளது என்பதை தொடர்ந்த நடைமுறைகள் காட்டி நின்றன. நடைபெறுகின்ற செயற்பாடுகள் மனதுள் ஒருவித இனம் புரியாத மகிழ்வை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. என் மனதில் இருந்த உட்சபட்ச ஆசை இன்று எப்படியும் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கை மனவெளியை நிறைத்து மகிழ்வைத் தந்தது.

அறியல் கல்லூரியின் அந்த கொட்டில் அறையில் அனைவரும் எங்கள் எங்கள் இருக்கைகளில் இருக்கின்றோம். காலை 9:00 மணி இருக்கலாம். கொட்டிலின் பின்புறத்தால் நுழைகின்றது அந்த உருவம். சாதாரண மனிதர்களைவிடவும் சற்று உயரம் குறைவு, உருண்ட கண்களில் பேரொளி கொண்ட பார்வை, உதடு பிரியாமல் மலர்ந்த மந்திரப் புன்னகை, ஒளி படர்ந்த பரந்த முகம் பின்னே ஒளி வட்டம் போன்ற பிம்பம் என் கண்களையே என்னால் நம்பமுடியாது விழிகளை அகல விரித்துப் பார்க்கின்றேன். ஓம்! அவரேதான். உலகத்தமிழர்கள் ஒருமுறையேனும் எட்ட நின்றேனும் கண்டு விட வேண்டும் என துடிக்கும் அவர் என் விழி வீச்சுக்குள் இதோ என் அருகே எனக்கும் அவருக்கும் இடையே ஒரு அடிக்கும் குறைவான இடைவெளி. விழிகளை மூடாது வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். தன் இருக்கையில் வந்து இருக்கின்றார். ஒவ்வொருவராக அறிமுகமாகி உரையாடுகின்றோம். என் முறை வழமையாக இத்தகைய சந்திப்புக்களில் தத்தளிக்கும் என் தமிழ் அருவி ஊற்றாய் தங்கு தடையின்றி வருகின்றது. “வணக்கம் அண்ணா” என்று அழைத்து அறிமுகமாகி உரையாடுகின்றேன். 

போரைப் பற்றி போர் வெற்றிகளைப் பற்றி வீரப் பிரதாபங்களைப் பற்றி அவர் பேசவில்லை. புலம்பெயர்ந்து போய் திரும்பி வந்த இளைஞர் கூட்டத்தோடு ஒரு இயல்பான உரையாடலை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கின்றார். நாங்கள் கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்விகளுக்கும் எந்தவொரு மிகைப்படுத்தலும் இல்லாமல் சாதாரணமாக பதில் சொல்லிக் கதைக்கிறார். 

அவருடனான காலை உணவுப் பொழுது. மிகவும் நிசப்தமாக நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அங்கு இருந்த ஒரு சிறுவன் மைலோவின் கடைசிச் சொட்டை ஊன்றி உள் இழுத்து உறுஞ்சுகின்றான். நிசப்தமாய் இருந்த அந்த இடத்தை அந்தச் சத்தம் நிறைக்கின்றது. அந்தத் தம்பியை திரும்பிப் பார்த்து இந்தத் தம்பி போலத்தான் எனக்கும் அந்த அடிச் சொட்டை உறுஞ்சிக் குடிக்க விருப்பம் சபை நாகரீகம் கருதி இருக்கிறேன் என்றார். சபை கலகலத்துச் சிரித்தது.

நிறைய விடயங்கள் உரையாடினோம். அவர் ஆசானாகவும் நாங்கள் மாணவர்களாவும் இருந்து கற்கும்

பலருக்கும் கிடைக்காத பேறு எனக்கு கிடைத்தது. 

“மண் காத்த பெருமானின் கண் எதிரே கண்டேன்

மாசற்ற திருவுருவின் முன் அமர்ந்து இருந்தேன்”

#ஈழத்துப்பித்தன்

பிராம்ப்டன் நகரம் தமிழ் ஈழ தேசியக் கொடியை அங்கீகரிப்பு

பிராம்ப்டன் நகரம் தமிழ் ஈழ தேசியக் கொடியை அங்கீகரிப்பு: தமிழர்களுக்கு ஒரு சிறு ஒத்தடம்

கனடாவின் ஒன்ராரியோ மாகாணத்தில் உள்ள பிராம்ப்டன் நகரம், தமிழ் ஈழ தேசியக் கொடியை அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்துள்ளது. கலாச்சார மற்றும் சமூகப் பிரதிநிதித்துவத்தை வலுப்படுத்தும் நோக்கில் எடுக்கப்பட்ட இந்த முடிவு, உள்ளூர் தமிழ் சமூகத்தினரால் வரவேற்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அங்கீகாரம், அரசியல் ரீதியாக பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் ஒரு தீர்மானமாக இல்லையெனினும், நீண்ட காலமாக துன்பங்களையும் துயரங்களையும் மனச்சோர்வையும் இயலாமையையும் அனுபவித்த தமிழர்களுக்கு ஒரு மனப்பூர்வமான ஆதரவாகக் கருதப்படுகிறது. உலகத் தமிழரின் சமூக, பண்பாட்டு அடையாளத்துக்கு மதிப்பளிக்கப்படும் ஒரு சிறிய படியாக பலர் இதைப் பார்க்கின்றனர்.

உள்ளூர் தமிழ் சமூகங்கள், தங்கள் வரலாற்று நினைவுகளும் துயர அனுபவங்களும் வெளிப்படையாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்த நடவடிக்கை, தங்கள் சமூகத்தின் குரல் கேட்கப்படுகிறதென்பதை உணர்த்துவதாக தெரிவித்துள்ளனர்.

பிராம்ப்டனில் வசிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்களுக்கு இது ஒரு முக்கியமான குறியீட்டு வெற்றியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

இணுவையூர் மயூரன் 

20.11.2025

#தமிழ் #தமிழீழம் #தமிழர்கள்அடையாளம் #TamilEelam #Brampton #TamilCommunity #CulturalRecognition

#தமிழர்பெருமை #தமிழ்புலம்பெயர் #EelamTamils #news #செய்தி #Canada #Brampton #BramptonCity

#CanadaTamils #TamilDiaspora்#TamilCommunity

#TamilEelam #தமிழீழம் #தமிழர்கள் #EelamTamils

#TamilIdentity #CulturalRecognition #TamilPride #TamilHistory #TamilRights #TamilInCanada